باران عشق

 

از خدا خواستم تا دردهایم را التیام بخشد

خدا پاسخ گفت:

مخلوق من ! هر دردی را درمانی است و این تو هستی که باید درمان دردهایت را بجویی

از خدا خواستم تا جسم ناتوان مرا توانایی بخشد

خدا پاسخ گفت:

آفریده من آنچه باید تکامل یابد روح توست جسمت تنها قالب گذراست

از خدا خواستم تا به من صبر عنایت کند

خدا پاسخ گفت:

بنده قدرتمند من! صبر حاصل سختی است عطا شدنی نیست بلکه آموختنی است

از خدا خواستم تا مرا شادی و شعف بخشد

خدا پاسخ گفت:

نازنین من به تو موهبت بسیار بخشیدم شاد بودن با خود توست

از خدا خواستم تا رنج هایم را کاستی دهد

خدا پاسخ گفت:

مخلوق صبورم بهای رنج تو دوری از دنیا و نزدیکی به من است

از خدا خواستم تا روحم را شکوفا سازد

خدا پاسخ گفت:

پرور روح تو با تو اما آراستن آن با من

 

 

به خاطر داشته باش در مسیر عشق ورزیدن به من

به مقصد دوست داشتن دیگران خواهی رسید

 

 

نوشته شده توسط شیوا در پانزدهم تیر 1387 ساعت 20:6 موضوع | لینک ثابت

Happy Birthday to you

1387/3/28

 

نوشته شده توسط شیوا در بیست و هفتم خرداد 1387 ساعت 19:9 موضوع | لینک ثابت

 

به موت قسم که خوب نیست، عشقو تو سینه کشتن
                                                                 رو ورقای کاغذ، فقط از تو نوشتم

تورو تو خلوته دل، بی همزبون گذاشتن، صاحبه دنیا بودم، اما تورو نداشتم
خبر نداری گل کرد، بوته خشک مرده، گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده
گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده

تو این غمه دربه دری، که از همه بی خبری
تو این روزای بی کسی، مگه تو بدادم برسی
خبر نداری گل کرد، خبر نداری گل کرد، بوته خشک مرده ،گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده
گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده

به موت قسم که خوب نیست ،عشقو تو سینه کشتن
                                                          رو ورقای کاغذ، فقط از تو نوشتم

تورو تو خلوته دل بی همزبون گذاشتن، صاحبه دنیا بودم، اما تورو نداشتم
خبر نداری گل کرد، بوته خشک مرده، گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده
گل داده جون گرفته بوت به تنش که خورده

(از قمه عشق چه میباید کرد، میتوان قصه نوشت، شعر سرود، میتوان گریه جان سوزی کرد، میتوان از غمه عشق ماتم داشت)

 

 

نوشته شده توسط شیوا در بیست و ششم اردیبهشت 1387 ساعت 17:25 موضوع | لینک ثابت

تو که موندي روزاي من رنگي شده ، دله من عاشقه دلتنگي شده،
غم به اون غمگيني نيست، غصه به اون سنگيني نيست، گريه ديگه ينهوني نيست، دل به اون داغوني نيست


تو نبودي اين دله من خونه اي بود سرد و سياه، مي نشست يشته غروب تا برسي از توي راه،
غم به اون غمگيني بود غصه به اون سنگيني بود تو که موندي،
غم به اون غمگيني نيست، غصه به اون سنگيني نيست، گريه ديگه ينهوني نيست، دل به اون داغوني نيست



تو که موندي روزاي من رنگي شده ، دله من عاشقه دلتنگي شده،
غم به اون غمگيني نيست، غصه به اون سنگيني نيست، گريه ديگه ينهوني نيست، دل به اون داغوني نيست


(وقته بيداريست، وقته سر زدن به دشته زندگي، و درو کردنه خاکه قسمت است،
صبح ميآيد، نرمو آهسته، به نرمي ير يروانه، به آهستگيه ياي آرامش، صبح ميآيد، صبح ميآيد)
نگو که دلتنگ نميشي ، اگه برم اگه برم
اگه يه روزي بدوني ، که ديگه دوست ندارم
نگو که حتي نمي خواي ، ديگه نگاهت بکنم
تو آرزوته يه روزي ، سر روي شونت بذارم


به اوج ابرها مي رسي ، اگه يه روز صدات کنم
تو خواب و رويا گم ميشي ، اگه فقط نگات کنم
يه روز با يک نگاه توعاشق و مجنون مي شدم
شبها مثل ديوونه ها سر به بيابون مي زدم
امّا تو حتي يک نفس ، همنفس من نشدي
حالا که خيلي دير شده ، ديدي که عشق رو بلدي


ديگه يه عمري تو شبها ، ستاره اي سر نزده
قشنگي چشماي تو ، ديگه برام عادي شده
نگو تا قيامت هم ، تو نمياي به ديدنم
تو آرزوته يه روزي ، فقط نگاهت بکنم

فقط نگاهت بکنم

 

نوشته شده توسط شیوا در نهم اردیبهشت 1387 ساعت 18:55 موضوع | لینک ثابت

 

عطر نرگس رقص باد

 

نغمه پرستوهای شاد

 

خلوت گرم کبوترهای مست

 

نرم نرمک می رسد اینک بهار

 

خوش به حال روزگار

 

 

 

نوروز یادگار جمشید مبارک

 

 

سلام به همه دوستای خوبم

سال جدید و ولادت حضرت محمد (ص) را به همه شما عزیزان تبریک می گم و امیدوارم سالی خوش و پر از موفقیت پیش رو داشته باشید منو به خاطر غیبت طولانیم ببخشید 

 

 

 

نوشته شده توسط شیوا در چهارم فروردین 1387 ساعت 16:57 موضوع | لینک ثابت

 

روز والنتاین (روز عشاق و یا روز عشق ورزی) مصادف با 25 بهمن‌ماه (۱۴ فوریه) در بعضی فرهنگها روز ابراز عشق است.این ابراز عشق معمولاً با فرستادن کارت والنتاین به صورت ناشناس انجام می‌شود.سابقهٔ تاریخی روز والنتاین به جشنی که به افتخار قدیس والنتاین در کلیساهای کاتولیک برگزار می‌شد، باز می‌گردد.

در سده سوم میلادی که مطابق می‌شود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس عقاید عجیبی داشته است از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می‌کند.
کلودیوس به قدری بی‌رحم وفرمانش به اندازه‌ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. اما کشیشی به نام والنتیوس (والنتاین)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می‌کرد. کلودیوس دوم از این جریان خبردار می‌شود و دستور می‌دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می‌شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق، با قلبی عاشق اعدام می‌شود…
بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می‌دانند و از آن زمان نهاد و نمادی می‌شود برای عشق!

در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است. در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با ۲۹ بهمن، یعنی تنها ۳ روز پس از روز والنتاین. این روز سپندارمذگان یا «اسفندارمذگان» نام داشته است. سپندارمذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می‌‌کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می‌‌دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می‌‌کردند. اخیرا گروهی از دوستداران فرهنگ ایرانی پیشنهاد کرده اند که به منظور حفظ فرهنگ ایرانی سپندارمذگان بجای والنتاین به عنوان روز عشق گرامی داشته شود.

سمبلهاي والنتاين شامل موارد زير ميباشد:
1- شكل يك قلب ساده و يا تير خورده: از آنجـايـي كـه قـلب مركز احساسات عميق،اصيل و پر شور است. قلب تير خورده آسيب پذيري عشق را نشان ميدهد. هنگامي كه شما از سوي معشوق خود طرد ميشود. قلب تير خورده نشانه پيوند و اتحاد زن و مرد نيز مي باشد.

2- كيوپيد(CUPID): كـه به شـكل يك كودك برهنه، فربه و بالدار ترسيم ميگردد. اين كودك شيطان با لبخندي موذيانه تـيـر و كمان نيز با خود حمل ميكند. چنانچه يكي از تيرهاي اين كودك به قلب فردي اصابت كند وي فورا عاشق مي شود. كـيوپيد در واقع پسر ونوس الهه عشق و زيبايي در افسانه هاي روم باستان مي بـاشد. معني لغوي آن “آرزو ” است. كوپيد برخي اوقات آمور(AMOR) نيز ناميده ميگردد. همتاي كوپيد در افسانه هاي يوناني اروس ((EROS نام دارد.

3- كبوتر،قمري و مرغ عشق: اين پرندگان نماد وفاداري، پاكي و معصوميت هستند.

4- گل رز: گل سرخ شهبانوي گلهاست. نماد جنگ و صلح، عشق و گذشت.

5- تور: جنـس دستـمال خانم هـا را در گـذشـته تشـكـيـل ميـداده است. در زمــانهاي ديرين رسم برآن بوده كه هرگاه دسـتـمال خـانمـي به زميــن مي افتاد مردي كه متوجه آن ميشده بلافاصله آن را از زمين برداشته و به زن مي داد.

6- گره هاي عشق: از يك سري حلقه هاي در هم تنيده و بافته شـده تشكـيـل يـــافته اند. اين حلقه ها آغاز و پاياني ندارند و نماد عشق جاوداني و پايدار است.

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط شیوا در هفدهم بهمن 1386 ساعت 11:44 موضوع | لینک ثابت

اون چقدر ساده ازم بريد ورفت
                                       وانمود كرد كه من و نديد ورفت
همه گفتن اون ازت بي خبره
                                     به خدا گريه هام وشنيد ورفت

رخصت بده که بشکنم غرورم و به پاي تو 

 فرصت بده که جون بدم به
حرمت صداي تو

مهلت بده تو شهر تو دوباره دربدر بشم

از اشتعال بوسه هات يه تل خاکستر بشم

بزار که رنگ گونه هات منو به مسلخ بکشه 

 بختک سرد بي کسي از رو دريچه رد بشه

با رخصت نگاه تو البرز و از جا مي کنم

رو خواب شب خط مي کشم به قلب فردا مي زنم

نمي زارم دست نسيم به گرد عطرت برسه

براي از طرح رد شدن فکر نوازشت بسه

بودن تو غنيمته حتي براي يه نفس

نزار که بي تو کم بشم تو ازدحام اين قفس

فرصت بده کنار تو به خواب گل پا بزارم

جراحت هجرتت و پشت سرم جا بزارم

کمي کنار من بمون فرصتمون خيلي کمه

بدون همراهي تو شکستنم دم به دمه

 

 

 

نوشته شده توسط شیوا در شانزدهم بهمن 1386 ساعت 16:47 موضوع | لینک ثابت

اشک

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته

منو دریغ یک خوب به ویرونی کشونده

عزیزم از وقتی رفتی نفس تو سینه مونده

تو این تنهایی تلخ منو یک عالمه یاد

نشسته روبه رویم رسیده وقت فریاد

کسی که عاشقانه به عشقش پشت پا زد

برای بودن من به خود رنگ فنا زد

چه دردیه خدایا نخواستن اما رفتن

برای اونکه سایه س همیشه رو سر من

کسی که وقت رفتن دوباره عاشقم کرد

منو آباد کرد و خودش ویرون شد از درد

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته

نگو از دوری که نپرس از چی گرفته

مخمل خاطره تو

وقتی که نگات می شینه روی دیوار اتاقم

عکس تو تو قاب رنگی دوباره می آد سراغم

یاد اون روزا می افتم با تو بودن زیر بارون

وقتی که شرمنده بودن پشیمون لیلی و مجنون

یاد اون شبا می افتم لب اون چشمه جاری

که گرفت از ما یه عکاس دو تا عکس یادگاری

یکیشون سهم تو بود و یکیشون مال من بود

کجا فکرشو می کردیم آخرش جدا شدن بود

زیر رعد و برق تقدیر منو تو باهم شکستیم

توی رویاهامون اما هنوزم صاف و یه دستیم

توی میدون زمونه من و تو بازی و باختیم

تقصیر طالع ما بود سرنوشتو خوب شناختیم

مث اون کلاغ قصه که نمی رسید به خونه

دوست نداشت که مال هم شیم دست بی رحم زمونه

رسمش اینه که تو رفتی یادگاریت روبه رومه

تو رو داشتن تا همیشه منتهای آرزومه

بی گناهی اما کوچت چه آتیشی زد به ریشه م

همیشه بهت می گفتم نباشی دیونه می شم

می دونی ما بی گناهیم جرممون فقط وفا بود

هیچ دلی راضی نمی شه که بگه تقصیر ما بود

مخمل خاطره تو توی صندوقچه چوبی

خوابیده مثل یه قصه پر راز و پر خوبی

 

 

نوشته شده توسط شیوا در سی ام دی 1386 ساعت 18:41 موضوع | لینک ثابت

بگذار خيال كنم "دوستم داري

بگذار با چشمهاي تو ببينم

بگذار در نگاه تو ذوب شوم

بگذار در زير باران شانه به شانه ات قدم زنم و

تو برايم از آرزوهايت ترانه بسرايي

بگذار به قداست عشقمان كوچك شوم وقتي با تو به پرواز شاپركهاي كنار بركه ميخندم

بگذار شبها رو به ستاره ها خاطرات شيرينمان را شماره كنيم

بگذار هميشه در ذهنم مثل نگاه اول مهربان و پاك باشي

بگذار نامم چون شاه كليدي بر درگاه قلبت هميشكي باشد

بگذار نگاهمان نه به هوس كه به عشق ...

آنهم عشقي آسماني

 

 

 

 

 

اگر ماه بودم به هر کجا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم

 واگر سنگ بودم به هر جا که بودی سررهگذر تو جا می گرفتم.

 

 اگر ماه بودی

به صد ناز شاید شبی بر لب بام من می نشستی

و اگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا می شکستی !

 

 

 

ساده مي گم عزيزم

 دل بريدن ساده نيست

 چشمهاي مهربانت را نديدن ساده نيست 

از زمان رفتنت خورشيد را گم کرده ام

 ناله هاي ابر را هر شب شنيدن ساده نيست 

قلب تو پر بود از ماه و هزاران پنجره

ماه را از پشت يک ديوار هم ديدن ساده نيست

 بوسه هايت دلنشين و خنده هايت دلفريب

 طعم تلخ اين جدايي را چشيدن ساده نيست

باز هم آمده بهار اما هوا افسرده است 

 آه از دست زمستان هم رهيدن ساده نيست

 قلب من آتش گرفت از دوريت 

 باران من 

 از دل آتش سوزان هم پريدن ساده نيست

 

 

                                                               

 

 

سخته که بخواي با آب خوردن بغضت رو بفرستي پايين ، اما يه دفعه اشک از چشات جاري بشه ... خيلي سخته که کسي رو دوست داشته باشي، اما ندونه ... خيلي سخته که دوسش داشته باشي ، اما نتوني باهاش بموني ... خيلي سخته که ازت بپرسه : حاضري باهام بموني ؟ و تو با اينکه آرزويي جز اين نداري ، فقط بخاطر خودش مجبور باشي بگي : نه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که عشق رو از نگاه کسي بخوني ، اما نتونه بهت بگه

 

 

 

 

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

 تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست

 و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

 

 

 

 

 

 

مي رم تا تو آروم شبها چشمات بسته شه

 ديواره اتاقت از عکسم خسته شه

مي رم تا بارون منو ياد تو نندازه

 مي رم يه جاي تازه

مي رم با چشماي خيسو قلبي بي گناه

مي رم حتي نمي ندازي به من يک نگاه

هر جا مي رم اما بازم يادت ميوفتم

اينو به همه گفتم

مي رم جاي من اينجا نيست

عشق تو زيبا نيست رويا نيست

 مي رم جايي که دريا نيست

اسم تو رو ما نيست

غوغا نيست

 کاش مي شد تو ببيني من اينجا چه تنهام

وقتي که تو نباشي بهم مي ريزه دنيا

 

 

 

 

 

 

دست خطي که تو را عاشق کرد 

 شوخي کاغذي ماست بخند

آدمک خر نشوي گريه کني

 کل دنيا سرابست بخند

 آن خداي که بزرگش خواندي 

 بخدا مثل تو تنهاست بخند

 

 

 

 

                                                                            

 

 

 

نوشته شده توسط شیوا در هجدهم دی 1386 ساعت 18:28 موضوع | لینک ثابت

كاش در دهكده عشق فراواني بود
   توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم مي كرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف ترين خاطره مهماني بود
كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هر چه پريشاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود
چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از ان دل ديوانه كه باراني بود
كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود
كاش دل ها پر افسانه نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود
كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود
كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود
كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
 

عشق امانت با ارزشي ست که هر کسي تو قلبش ميزاره براي همينه که هر وقت بخواي عشقت رو از کسي پس بگيري بايد قلبشو بشکوني.

گل عشق تو هستم شبنمم باش .... دلم دنیای زخمه مرحمم باش .... ز درد بی کسی قلبم شکسته .... به شهر بی کسی ها همدمم باش

زندگی به من آموخت که دست دادن معنی رفاقت نیست،
بوسیدن قول ماندن نیست،
و عشق ، هرگز ضمانت تنها نشدن نیست..

 

نوشته شده توسط شیوا در دهم دی 1386 ساعت 16:31 موضوع | لینک ثابت